Wednesday, February 21, 2018

ΣΧΟΛΙΟ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ή ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ


ΣΧΟΛΙΟ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ή ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση μεταξύ ορισμένων -τονίζω και υπογραμμίζω το ορισμένων- αποτειχισμένων για το δυνητικό χαρακτήρα του ΙΕ΄ Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου.

Η Αποτείχιση είναι υποχρεωτική και όχι δυνητική, ισχυρίζονται, επειδή η Ομολογία της πίστεως είναι υποχρεωτική, λες και υπάρχει αντιοικουμενιστής που πρεσβεύει ότι η Ομολογία της πίστεως είναι προαιρετική.!!!

Το πρόβλημα με την ερμηνευτική τους, έστω και αν δεν το ομολογούν ξεκάθαρα -οι πλείστοι το ομολογούν- είναι ότι ταυτίζουν απόλυτα εντελώς αυθαίρετα την ομολογία της πίστεως με την Αποτείχιση.!!!

Αυτή η ερμηνεία δεν έχει κανένα έρεισμα στον ΙΕ΄ Κανόνα, ούτε στην πράξη της Εκκλησίας.

Θέλετε απόδειξη;

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης και άλλοι πατέρες και αδελφοί αποτειχίστηκαν μόλις πριν ένα χρόνο. 

Στο μεταξύ ο Αθηναγόρας -δεκαετίες νωρίτερα- ήρε τα αναθέματα με τους Παπικούς, έδινε τη Θεία Κοινωνία -κατά την ιδία αυτού αναίσχυντη ομολογία-, όχι μόνον σε Παπικούς, αλλά και σε Προτεστάντες και ενθάρρυνε όλους να κάνουν το ίδιο. Παράλληλα εγκαινιάστηκε η αποστολή αντιπροσωπείας του Βατικανού και του Φαναρίου στη Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου και στη Θρονική εορτή της λεγόμενης "Αγίας Έδρας".

Η Εκκλησία της Ρωσσίας εφάρμοσε, για πενταετία ολόκληρη, διακοινωνία με τους Παπικούς, ενώ το Πατριαρχείο Αντιοχείας εφαρμόζει πλήρη διακοινωνία με τους Παπικούς, τους Ουνίτες και τους Μονοφυσίτες. 

Η Εκκλησία της Ρωσσίας και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως συμμετείχαν στην κηδεία και στην ενθρόνιση του Πάπα, με την προσωπική συμμετοχή μάλιστα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Η Εκκλησία της Ρωσσίας έστειλε αντιπροσωπεία στην ανακήρυξη του Βοιτύλα σε “Άγιο”, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος έκανε σε διάφορες περιπτώσεις ημισυλλείτουργο με τον Πάπα Βενέδικτο και τον Πάπα Φραγκίσκο και στο Φανάρι και στο Βατικανό, όπου έψαλλαν τη φήμη των αιρεσιαρχών στον πατριαρχικό ναό, λές και είναι οι ορθόδοξοι επίσκοποι της Ρώμης. Ο Πάπας, μάλιστα, στεκόταν στο αντιθρόνιο με ωμοφόριο στον πατριαρχικό ναό και αντάλλαξε λειτουργικό ασπασμό με τον Παναγιώτατο.  

Λίγο πριν τη Σύνοδο της Κρήτης ο Πατριάρχης Ρωσσίας Κύριλλος συναντήθηκε στην Αβάνα με τον Πάπα Φραγκίσκο και υπέγραψαν Διακήρυξη βατικάνειας προδιαγραφής, που λέγει τα ακριβώς ίδια πράγματα, που θεσμοθέτησε το διαβόητο Κείμενο 6 της Συνόδου της Κρήτης. 

Αφήνω πια τι γίνεται, για δεκαετίες τώρα, με τις συμπροσευχές, όχι μόνον με αιρετικούς, αλλά και με αλλόθρησκους, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υδρογείου. Πώς να παραλείψω, όμως, να αναφέρω ότι οι 12 από τις 14 Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες είναι ισότιμα μέλη του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Προτεσταντικών αιρέσεων και υπογράφουν τα κακόδοξα Κείμενα των Γενικών του Συνελεύσεων;

Αν η Αποτείχιση είναι ο μόνος τρόπος Ομολογίας της πίστεως, για ποιο λόγο ο π. Θεόδωρος και οι άλλοι πατέρες και αδελφοί, δεν αποτειχίστηκαν -προ τριαντακονταετίας τουλάχιστον- αφού ο ΙΕ΄ Κανόνας της ΑΒ΄ Συνόδου είναι υποχρεωτικός;

Θα αντιταχθεί, ίσως, το επιχείρημα ότι τώρα έγινε η Σύνοδος της Κρήτης.

Και η Σύνοδος της Κρήτης τι άλλο έκανε παρά να δώσει συνοδική επικύρωση στην πρακτική δεκαετιών;

Και γιατί παραγνωρίζει η συγκεκριμένη ομάδα των Αποτειχισμένων ότι 4 Αυτοκέφαλες Εκκλησίες απέσχαν της Συνόδου της Κρήτης και απορρίπτουν τις αποφάσεις της; Γιατί παραθεωρούν ότι οι Εκκλησίες της Βουλγαρίας και της Γεωργίας απέρριψαν τη Σύνοδο της Κρήτης, επειδή είναι οικουμενιστική Σύνοδος. Επομένως; Αργά ή γρήγορα η Εκκλησία θα αναγκαστεί να τοποθετηθεί συνοδικά για το θέμα σε άλλη Πανορθόδοξη Σύνοδο που θα συμμετέχουν και οι 14 Αυτοκέφαλες Εκκλησίες!

Θέλουν ορισμένοι να κάνουν Αποτείχιση; Να την κάνουν! Ο ΙΕ΄ Κανόνας τους δίνει το αναφαίρετο αυτό δικαίωμα και εμείς, που δεν έχουμε αποτεχιστεί, έχουμε υποχρέωση να τους επαινέσουμε και να τους στηρίξουμε, αφού ο Κανόνας διαλαμβάνει ότι πρέπει να επαινούνται όσοι για λόγους πίστεως διακόπτουν το μνημόσυνο του οικείου επισκόπου πριν συνοδική διαγνώμη, όταν κηρύσσει επ’ εκκλησίαις κατεγνωσμένη αίρεση γυμνή τη κεφαλή.

Όχι, όμως, να απαιτούν με ιταμότητα όλοι οι αντιοικουμενιστές να προχωρήσουν σε Αποτείχιση. 

Γιατί δεν τους αφήνουν ελεύθερους να αποφασίσουν πότε και εάν θέλουν να αποτειχιστούν σύμφωνα με την επιταγή της συνείδησής τους και σύμφωνα με τις ποιμαντικές ανάγκες και το βαθμό προετοιμασίας του ποιμνίου τους; 
Τόσες δεκαετίες ο π. Θεόδωρος και οι άλλοι πατέρες και αδελφοί δεν αποτειχίστηκαν. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν ήταν Ομολογητές; Ότι δεν ήταν αντιοικουμενιστές; Ότι ολιγωρούσαν να προβούν σε ορθόδοξη Ομολογία;

Ασφαλώς όχι.!

Απολύτως σύμφωνοι ότι έχουν το αναφαίρετο κανονικό δικαίωμα να αποτειχιστούν, αλλά δεν έχουν απολύτως κανένα δικαίωμα να επιβάλουν την Αποτείχιση σαν τον αποκλειστικό τρόπο Ομολογίας της πίστεως.

Ο ΙΕ΄ Κανόνας είναι δυνητικός, όχι επειδή το λέγει ο π. Επιφάνιος, αλλά επειδή ο π. Επιφάνιος κατανοούσε πλήρως το πλαίσιο και το περιεχόμενο του Κανόνα.

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ



ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Μεγάλη Τεσσαρακοστή! Η πιο ευπρόσδεκτη περίοδος του εκκλησιαστικού έτους, για τους Ορθόδοξους χριστιανούς.

Σ' αυτή την περίοδο όλα μας ωθούν να στραφούμε προς εαυτόν, για να δούμε τα γεγυμνωμένα οστά των αμαρτιών μας.

Νηστεία, Κατανυκτικοί εσπερινοί, Απόδειπνα, Άγιον Ευχέλαιο, Προηγιασμένες Λειτουργίες, Χαιρετισμοί της Παναγίας, κεντρίζουν τους πιστούς και τους προσκαλούν να σταθούν ενώπιος ενωπίω και να ζητήσουν το έλεος του Θεού.

Όπως οι αθλητές περιμένουν με χαρά και ανυπομονησία την ώρα των αγώνων για να μπουν στον στίβο, έτσι και οι ορθόδοξοι πιστοί αναμένουν με χαρά και ανυπομονησία τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή για να εισέλθουν στο πνευματικό στάδιο των αρετών και να εντείνουν τα ασκητικά παλαίσματα εναντίον των παθών και των πονηρών δαιμόνων.

Ένα πραγματικό πνευματικό πανηγύρι είναι η Μεγάλη Τεσσαρακοστή για τους πιστούς.

Αυτά τα όμορφα συναισθήματα με πλημμύρισαν απόψε, στον Ιερό Ναό Αγίας Αικατερίνης Αστορίας, στη βραδυνή Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, που τελέστηκε μέσα σε πολύ κατανυκτική ατμόσφαιρα. 

Ο π. Βασίλειος Λούρος μας έκανε ωραίο κήρυγμα λειτουργικής αγωγής για τη Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων και ο ευλαβής ψάλτης κ. Ιωάννης Χαρτοφύλης -όπως πάντα- μας έψαλλε κατανυκτικά και με φόβο Θεού.

ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΛΑΣΦΗΜΟ ΕΡΓΟ

Άριστα έπραξαν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Κυθήρων Σεραφείμ και Πειραιώς Σεραφείμ που μήνυσαν το βλάσφημο έργο.

Δυστυχώς η πιο πιθανή εκδοχή είναι ότι θα απορριφθεί η μήνυσή τους από τις εισαγγελικές αρχές. 

Το σημαντικό, όμως, είναι ότι δόθηκε το μήνυμα ότι υπάρχουν -έστω και δύο- αρχιερείς που μήνυσαν τους βλάσφημους και έδωσαν τη σιγουριά στο ποίμνιο της Εκκλησίας ότι κάποιοι αγραυλούν στο τιμόνι ποτέ από το χρέος μη κινούντες.


ΜΗΝΥΤΗΡΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΛΑΣΦΗΜΟ ΕΡΓΟ
=====
Α. Με την παρούσα θέτω υπόψη Σας τη διάπραξη εγκληματικών πράξεων που πρόσφατα υπέπεσε στην αντίληψή μου, τελεσθείσες και κατ’ εξακολούθηση ακόμα και σήμερα τελούμενες από τους παραγωγούς, ηθοποιούς και εν γένει συντελεστές της θεατρικής παράστασης.
Η παραπάνω θεατρική παράσταση περιλαμβάνει πράξεις και εκδηλώσεις χλευασμού, φράσεις απρεπείς και προσβλητικές κατά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και γενικά κατά της επίσημης, συνταγματικά κατοχυρωμένης, θρησκείας της χώρας μας, της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού.
Πιο συγκεκριμένα στην παραπάνω θεατρική παράσταση ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός παρουσιάζεται ως «χίπης», δηλαδή ως μέλος κοινότητας ευρύτατα γνωστής για τη χρήση ναρκωτικών ουσιών και τη χωρίς όρια σεξουαλική συμπεριφορά.
Εμφανίζεται ως άνθρωπος αμαρτωλός, ανασφαλής και νάρκισσος. Επίσης ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός παρουσιάζεται ως έχων ερωτική σχέση με την Αγία Μαρία Μαγδαληνή.
Η Αγία Μαρία Μαγδαληνή παρουσιάζεται ως γυναίκα ελευθερίων ηθών, να έχει ερωτευθεί τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.
Β. Η παραπάνω θεατρική παράσταση είναι προφανές ότι πληροί ως προς τους παραγωγούς, ηθοποιούς και εν γένει συντελεστές αυτής την υποκειμενική και αντικειμενική υπόσταση των εγκλημάτων της κακόβουλης βλασφημίας και της καθύβρισης θρησκευμάτων που τιμωρούνται κατά τα άρθρα 198 και 199 του Ποινικού Κώδικα.
Διότι εκδηλώνει δημόσια έλλειψη σεβασμού προς το Θείο και ενέχει χλευασμό, προσβλητική, απρεπή και χυδαία έκφραση κατά του Θείου, ως τέτοιου νοούμενου ό,τι θεωρείται ιερό από την Ανατολική Ορθόδοξη του Χριστού Εκκλησία. Καθυβρίζει δε την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, αφού καθυβρίζει και κακόβουλα χλευάζει τα δόγματα αυτής, τη Θεία μορφή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, την Αγία Μαρία Μαγδαληνή, αλλά και τη Θεία Σταύρωση και Ανάσταση του Θεανθρώπου, τα οποία και διαγράφει ως δήθεν ουδέποτε να έλαβαν χώρα.

Επειδή τα παραπάνω εγκλήματα διώκονται αυτεπαγγέλτως.
Επειδή υπάρχει ανάγκη όπως ληφθούν επειγόντως μέτρα, προκειμένου να παύσει η παραπάνω θεατρική παράσταση, με την οποία καθυβρίζονται καθημερινά τα Θεία, ώστε να παύσει η συνεχιζόμενη προσβολή.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΖΗΤΩ
Τις κατά το νόμο δικές Σας ενέργειες για την κατά το νόμο τιμωρία των υπαιτίων.

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ κ. ΚΑΛΜΟΥΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ



Δεν νομίζω ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα ενθουσιαστεί με την ιδέα της μεταφοράς της έδρας του Οικουμενικού Θρόνου στην Αμερική.

Ίσως, μάλιστα, οι πρόσφατες δηλώσεις του Παναγιώτατου ότι το Πατριαρχείο θα παραμείνει αμετακίνητο στην έδρα του, να είναι άμεση απάντηση του Πατριάρχη στον αρθρογράφο.
Αν βρω τον χρόνο θα επανέλθω για να σχολιάσω τις θέσεις του κ. Καλμούκου, επειδή πιστεύω ότι έχει κάποια θετικά στοιχεία, που μπορεί να αξιοποιηθούν.

Το σίγουρο είναι ότι, ακόμη και αν ήθελε το Πατριαρχείο να υιοθετήσει τις θέσεις του αρθρογράφου για μεταφορά τη έδρας του στις ΗΠΑ, υπάρχουν πολλές αντικειμενικές δυσκολίες, που είναι εξαιρετικά δύσκολο ίσως και αδύνατον να ξεπεραστούν.
ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ κ. ΚΑΛΜΟΥΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
=====
  • Να αγοραστούν διακόσια εκτάρια γης κατά προτίμηση στη Νέα Υόρκη που είναι συγκεντρωμένος ο περισσότερος Ελληνισμός ή κι ακόμα στην Ουάσιγκτον για να προσιδιάζει καλύτερα στην εκκλησιολογία καθότι είναι η πρωτεύουσα της χώρας.
  • Να ανοικοδομηθεί ένα καλαίσθητο Πατριαρχικό Μέγαρο κατά το πρότυπο και την αρχιτεκτονική δομή του υπάρχοντος στο Φανάρι, καθώς επίσης κι ένας ναός της Αγίας Σοφίας κατά το πρότυπο της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης μικρότερων φυσικά διαστάσεων, κι όλη αυτή η περιφέρεια να ονομαστεί Νέα Κωνσταντινούπολη και να αποτελέσει την χειμερινή Εδρα του Οικουμενικού Πατριάρχη, ενώ η θερινή του Εδρα να εξακολουθήσει να είναι η Κωνσταντινούπολη.
  • Ο Πατριάρχης να παραχειμάζει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ στην Κωνσταντινούπολη να ορίζεται Πατριαρχικός Επίτροπος. Αλλωστε, σήμερα με την τεχνολογία η επικοινωνία είναι εύκολη υπόθεση. Εδώ θα έχει όλη την άνεση να κινείται, να δρα, να αποφασίζει, να συγκαλεί συσκέψεις και συνόδους άνετα, δίχως τις πιέσεις και καταπιέσεις των Τούρκων. Καθαρές κουβέντες.
  • Η Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης να ονομαστεί Νέα Χάλκη και να καταστεί η καλύτερη Θεολογική Σχολή του κόσμου.

  • Να υπαχθούν υπό το Πατριαρχείο όλες οι εν Αμερική Ορθόδοξες Δικαιοδοσίες και να διατηρεί η καθεμιά τα δικά της πολιτιστικά χαρακτηριστικά και γνωρίσματα και να «λαλεί έκαστος τη ιδία διαλέκτω», για να θυμηθούμε τον επιμερισμό της Πεντηκοστής, ο οποίος ωστόσο δεν κατάργησε το υπακτικό γεγονός της ενότητας.
  • Το Πατριαρχείο όχι μόνο δεν θα χάσει την οικουμενική του εμβέλεια, αλλά απεναντίας θα ενδυναμωθεί, θα στελεχωθεί, θα ξαναζωντανέψει για να το πούμε απλά.

  • Να συγκεντρωθεί αρχικά ένα ποσό εν είδει
    Ταμείου ή Κληροδοτήματος, ύψους εκατό εκατομμυρίων δολαρίων, εκ των οποίων να αντλεί το Πατριαρχείο για τα λειτουργικά του έξοδα.
  • Να τονωθεί η εκκλησιαστικότητα της Ορθοδοξίας και η ιερή ελληνικότητα της Ομογένειας της Αμερικής, η οποία δυστυχώς φθίνει δυστυχώς.
  • Να αρχίσουμε να ανακαλύπτουμε από την αρχή αυτό που είναι Εκκλησία, από αυτό που δεν είναι, κι αυτό που είναι Ελληνισμός ως η ιστορική πολιτιστική σάρκα της Ορθοδοξίας, από αυτό που δεν είναι.
  • Ενας καινούργιος κόσμος πλάθεται και αναπλάθεται, μας προσπερνά και μας αφήνει πίσω κι εμείς έχομε καταντήσει «απομεινάρια» μιας άλλης εποχής, αγκιστρωμένοι στα προνόμια και στους τίτλους χωρίς περιεχόμενο πλέον.
Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο, είναι όμως εφικτό αν τολμήσουμε να οραματισθούμε το αύριο της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού.
ΠΗΓΗ:

Εθνικός Κήρυξ

ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΙΒΑΝ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ



Μία εξαιρετική ανάλυση του έγκυρου αρθρογράφου και κριτικού της λογοτεχνίας κ. Γ. Παπαθανασόπουλου που αξίζει να διαβαστεί.

Ο αρθρογράφος αφενός μεν μελέτησε σε βάθος τη σκέψη του κορυφαίου Ρώσσου μυθιστοριογράφου και αφετέρου κάνει ευστοχώτατους και οξυνούστατους παραλληλισμούς με τα πολιτικά μας πράγματα σήμερα στην Ελλάδα.

Συγχαρητήρια κ. Παπαθανασόπουλε!


ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΙΒΑΝ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ

Του κ. Γιώργου Παπαθανασόπουλου
=====
            
Όταν διαβάζω ή/και ακούω μεγάλο μέρος της πολιτικής ηγεσίας και τους προβαλλόμενους εκπροσώπους της επικρατούσας διανόησης, όλοι τους μου θυμίζουν τον Ιβάν Καραμάζοφ. Τους βρίσκω κοινά  χαρακτηριστικά ζωής και ιδεολογίας και μια διαφορά.

Το πρώτο κοινό χαρακτηριστικό τους είναι πως, όπως ο Ιβάν, μεγάλωσαν σε πλούσιες οικογένειες. Άλλες άγονες πνευματικά και με αρχοντοχωριάτες προγόνους, όπως του Ιβάν, άλλες με μιαν παράδοση ευπατριδών προγόνων, που συν τω χρόνω αυτή εξασθένισε, άλλες που διατηρούν αυτή τους την παράδοση, αλλά ένας ή περισσότεροι βλαστοί της οικογένειας την απέρριψαν και, τέλος άλλες, με το παράδοξο, ότι ενώ είναι με μιαν παράδοση άθεη και μαρξιστική, κοινωνικά ανήκουν στην μπουρζουαζία. 
            
Το δεύτερο κοινό με τον Ιβάν είναι ότι διαθέτουν  εξυπνάδα και κάποιες γνώσεις, συνήθως προϊόντα της λογικοκρατίας. Επίσης, όπως εκείνος,  έχουν έναν τρόπο να εντυπωσιάζουν το περιβάλλον, στο οποίο απευθύνονται. Με αυτές τους τις ικανότητες επιτυγχάνουν να καταστούν καθοδηγητές  στην κοινωνία.
            
Το τρίτο κοινό τους με τον Ιβάν Καραμάζοφ είναι ο εγωισμός. Ο πλούτος μαζί με την αθεϊστική τους ιδεολογία, τους προκαλούν σύγχυση  προσανατολισμού και τους οδηγούν  σε λάθη εκτιμήσεων, λάθη αντιμετώπισης της ζωής των ιδίων και των συμπολιτών τους, λάθη τρόπου συμπεριφοράς. Και αν αυτά τα λάθη είχαν επίπτωση μόνο στους ίδιους ή στις οικογένειές τους, όπως συνέβη στον Ιβάν, περιορισμένο το κακό. Όταν όμως  καταλαμβάνουν μιαν υπεύθυνη θέση στην κοινωνία αυτά τα λάθη έχουν σοβαρές συνέπειες σε όλους μας, συνέπειες οικονομικές, εθνικές και κοινωνικές. Το πάθος του εγωισμού μετατρέπει την εξυπνάδα σε εξυπνακισμό και τις ικανότητες σε ρίσκα.
            
Το τέταρτο κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ο κοσμοπολιτισμός και η αθεΐα. Η θεωρία του Ιβάν πως «χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται» βρίσκει εκ μέρους τους πλήρη αποδοχή. Όπως εκείνος, καταρρίπτουν  όλους τους ηθικούς φραγμούς, ως ξεπερασμένους, όπως επίσης καταρρίπτουν αξίες και αρχές που στηρίζουν τη ζωή του ανθρώπου, και τον κρατούν σε αρμονία με το περιβάλλον του. 
            
Η διαφορά τους με τον Ιβάν είναι ότι αυτός παρέμεινε στη θεωρία. Ως άθεος και μηδενιστής εξέφρασε, με τον «Ιεροεξεταστή», την ιδεολογία του στον αδελφό του Αλιόσα. Το όραμά του -  εφιάλτης για την ανθρωπότητα-, είναι η κατάργηση της ελευθερίας και της αγάπης, που προσέφερε σε αυτήν ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ως κύριο στοιχείο της ψυχοσωματικής της οντότητας και ως μοναδικού παράγοντος συνοχής και επιβίωσής της. Ο Ιβάν δεν εφάρμοσε το όραμά του, αλλά το  εμφύσησε στον Σμερντιακόφ, νόθο γιό του πατέρα του Φιοντόρ.

Οι σύγχρονοι Ιβάν, με τις θέσεις που καταλαμβάνουν στην κοινωνία – υπουργοί, δήμαρχοι, διανοητές, δημοσιογραφούντες κ.λ.π.-, ενσυνειδήτως ή ασυνείδητα, μοιάζουν με  τον Σμερντιακόφ, που έφτασε εμπράκτως να μισήσει τον άνθρωπο και την πατρίδα του. Ο μηδενισμός, στον οποίο πιστεύουν, οδηγεί την πατρίδα μας σε μια πλαστή ελευθερία και στην εξόντωση της ιδιοπροσωπίας των πολιτών της.-  

Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΔΙΕΣΤΡΕΨΕ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ


Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΔΙΕΣΤΡΕΨΕ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ
=====

Αὐτονοήτως εἴμαστε ἐναντίον τῆς ἀκρίτου καί χωρίς ἀποτέλεσμα ἐπικοινωνίας μέ τούς αἱρετικούς, τήν στιγμή πού ἐκεῖνοι ἐμμένουν σκληρά καί μέ προκλητική αὐθάδεια στίς κακοδοξίες τους. Ἕνας τέτοιος ἀτέρμων διάλογος μεταξύ κωφῶν δέν ἔχει κανένα ἀποτέλεσμα. Ἀποτελεῖ μόνο ἄλλοθι γιά τήν δική τους ἐμμονή.

Ἡ αἰτία τῆς διαφορᾶς εἶναι ὅτι ἡ αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ διέστρεψε τό εὐαγγελικό μήνυμα, ἀλλοίωσε τήν δογματική πίστη τῆς Ἐκκλησίας, δημιούργησε τεράστιο πρόβλημα στό Εὐαγγελικό καί ζείδωρο μήνυμα τῆς ζωῆς καί αὐτή τήν στιγμή συνεχίζει νά ἐμμένει στό ἴδιο αὐτό μοτίβο τῆς ἀπαξιώσεως τῆς κανονικῆς τάξεως, τῆς δογματικῆς, πατερικῆς καί ἀποστολικοπαράδοτης πίστεως.

Ὑπάρχει ἕνας διάλογος, πού ἔχει ξεκινήσει τό 1980. Εἴμαστε τώρα στό 2018 καί δέν πρόκειται νά τελειώσει ποτέ. Δέν εἶναι μόνο ἡ αἵρεση τοῦ Filioque (φιλιόκβε), δηλ. ἡ ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ, πού εἶναι μία τεράστια δογματική ἔκπτωση καί διαστροφή τῆς πίστεως στό Τριαδικό δόγμα. Εἶναι καί τό τεράστιο θέμα τῆς ἐκκοσμικεύσεως. Τό πάλαι ποτέ περίπυστο Πατριαρχεῖο τῆς Δύσεως, τό ὁποῖο χάθηκε δυστυχῶς τό 1054, τό κατέλαβαν οἱ Φράγκοι, καί γι' αὐτό ὑπάρχει ὅλη αὐτή ἡ ἀλλοίωση τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Κατ’ ἀρχήν, ὁ Παπισμός ἔχει μεταβάλει τήν Ἐκκλησία σέ κράτος. Ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας εἶναι καί ἀρχηγός κράτους. Ἔχει κυβέρνηση. Εἶναι μία πλήρης ἀλλοτρίωση τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος.

Ὑπάρχουν καί ἄλλες πολλές δογματικές ἀποκλίσεις. Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία δέν ἀποδέχεται πρωτεῖο ἐξουσίας κανενός ἐπισκόπου. Πρωτεῖο ἐξουσίας δέν ἔχει κανείς, διότι ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι κάποιος ἄνθρωπος. Γιά τόν Παπισμό κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἕνας ἄνθρωπος, ὁ Πάπας. Αὐτό εἶναι ἀπαράδεκτο. Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός. Κανείς ἄλλος. Ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος εἶναι ἡ ὑπέρτατη ἀρχή ἐξουσίας μέσα στήν Ἐκκλησία. Ἐκείνη ἀποφαίνεται ἐπί δογματικῶν, κανονικῶν, τυπικῶν καί ὁποιωνδήποτε ἄλλων θεμάτων. Οἱ Προκαθήμενοι τῶν παλαιῶν πόλεων εἶχαν τήν τιμή τῆς πρωτοκαθεδρίας, ἐπειδή οἱ πόλεις εἶχαν μία περιωπή. Ἐπειδή ἡ Ρώμη ἦταν ἡ πρωτεύουσα τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους, ὁ ἐπίσκοπός της προβάδιζε τῶν ἄλλων ἐπισκόπων. 

Ὅταν ἡ πρωτεύουσα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ἐπί Μεγάλου Κωνσταντίνου μεταφέρθηκε στή Νέα Ρώμη, ὁ ἐπίσκοπος τῆς Νέας Ρώμης ἀπέκτησε τά ἴδια πρεσβεῖα τιμῆς, πού εἶχε καί ὁ τῆς Παλαιᾶς Ρώμης.  Καί οἱ ἄλλες πόλεις, δηλ. ἡ Ἀλεξάνδρεια, πού εἶναι μία μεγάλη πόλη, εἶναι ἡ τρίτη κατά τιμή, ἡ Ἀντιόχεια τέταρτη, τά Ἱεροσόλυμα, πού εἶναι ἡ μητέρα τῶν Ἐκκλησιῶν, ἐπειδή εἶναι ἡ μικρότερη πόλη, πέμπτη κατά τιμή. Αὐτός ἦταν ὁ θεσμός τῆς πενταρχίας.

Ὁ Πάπας τῆς Ρώμης θέλει νά ἔχει τό παγκόσμιο imperium (ἰμπέριουμ), τόν παγκόσμιο ἔλεγχο, δηλ. ὅτι εἶναι ὁ βικάριος, ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ ἐπί γῆς, πράγματα τά ὁποῖα ἐπί χίλια χρόνια ποτέ δέν ὑπῆρχαν. Ἐκεῖ πάνω στηρίχτηκε ἕνα κακέκτυπο χριστιανισμοῦ, γιά τό ὁποῖο σήμερα ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἀπολογούμαστε, χωρίς νά ἔχουμε καμμία εὐθύνη. Π.χ. Ἱερά Ἐξέταση, θρησκευτικοί πόλεμοι, ἀποικιοκρατία, ἰμπεριαλισμός (ἐπεκτατισμός). Τί σχέση ἔχουν αὐτά μέ τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος γεννήθηκε μέσα σέ μία φάτνη ἀλόγων καί σταυρώθηκε γιά τόν ἄνθρωπο; 

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ, ΠΑΛΑΙΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΧΑΝ ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ


Η ΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΗ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

ΠΑΛΑΙΑ ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΠΛΕΟΝΑΖΕ, ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ.

ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ -ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΔΙΑ- ΤΗΡΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΜΕ ΑΛΑΔΩΤΗ ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΕΝΝΑΤΗ, ΔΗΛΑΔΗ ΕΤΡΩΓΑΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ.

ΣΗΜΕΡΑ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΤΑΛΥΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΑΤΤΟΥΝ.

ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑ΄



ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ

ΚΑ΄


Του Πρωτοπρ. Άγγελου Αγγελακόπουλου
=====

ΙΘ) Οἱ Οἰκουμενιστές κληρικοί, ποὺ ξέφυγαν ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, μέχρις ὅτου κριθοῦν ἀπὸ Σύνοδο, μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν δυνάμει καθῃρημένοι. Ἐνεργείᾳ καθῃρημένοι καθίστανται μόνο μετὰ ἀπὸ συνοδικὴ κρίση. Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης λέει ὅτι οἱ Κανόνες προστάζουν τήν Σύνοδο τῶν ζώντων Ἐπισκόπων νά καθαιροῦν τούς ἱερεῖς ἤ νά ἀφορίζουν ἤ νά ἀναθεματίζουν τούς λαϊκούς, πού παραβαίνουν τούς Κανόνες. Ἐάν ἡ Σύνοδος δέν ἐνεργήσει ἐμπράκτως τήν καθαίρεση αὐτῶν τῶν ἱερέων ἤ τόν ἀφορισμό ἤ άναθεματισμό τῶν λαϊκῶν, τότε αὐτοί οἱ ἱερεῖς καί οἱ λαϊκοί δέν εἶναι καθηρημένοι ἐνεργείᾳ, οὔτε ἀφορισμένοι ἤ ἀναθεματισμένοι. Εἶναι, ὅμως, ὑπόδικοι στήν μέν παροῦσα ζωή στήν καθαίρεση καί στόν ἀφορισμό ἤ ἀναθεματισμό, στήν δέ τελική Κρίση εἶναι ὑπόδικοι στήν Θεία Δίκη[24]

Ὁ πύρινος καί φλογερός Ἱεράρχης, Μητροπολίτης Φλωρίνης κυρός Αὐγουστῖνος Καντιώτης[25], ὁ ὁποῖος διέκοψε τήν μνημόνευση τοῦ ὀνόματος τοῦ μεγάλου οἰκουμενιστοῦ καί μασόνου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυροῦ Ἀθηναγόρου στήν Θεία Λειτουργία τήν τριετία 1970-1973, συμπληρώνοντας τά ἀνωτέρω, ἔλεγε ὅτι αὐτά ἰσχύουν μόνο γιὰ τὶς ἀντικανονικὲς ἐνέργειες τῶν κληρικῶν. Γιὰ παραβάσεις δηλ. τῶν Ἰερῶν Κανόνων θεωροῦνται δυνάμει καθῃρημένοι, δὲν εἶναι, ὅμως, καὶ ἐνεργείᾳ. Ἀλλ᾿ ὑπάρχουν καὶ ἐνέργειες κληρικῶν, ποὺ θίγουν τά δόγματα. Στὴν περίπτωση αὐτή, ἀφοῦ «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» κηρύττει ὁ κληρικός διδασκαλίες ἀντορθόδοξες, δὲν ἀπαιτεῖται προηγουμένως ἀπόφαση καθαιρέσεως ἀπὸ ἁρμόδιο συνοδικὸ δικαστήριο[26].

Κ) Οἱ μή μνημονεύοντες κόπτουν τήν μνημόνευση καί τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία μόνο μέ τόν αἱρετίζοντα Ἐπίσκοπο. Δέν παύουν, ὅμως, τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία οὔτε μέ τήν Τοπική Ἐκκλησία, στήν ὁποία ἀνήκουν, οὔτε πολύ περισσότερο μέ ὁλόκληρη τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία. 

ΚΑ) Ὁ μακαριστός ἀρχιμ. π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος προτρέπει «ὁ μνημονεύων τόν μή μνημονεύοντα μή ἐξουθενείτω, καί ὁ μή μνημονεύων τόν μνημονεύοντα μή κρινέτω». Δηλ. ὁ κληρικός, πού μνημονεύει, νά μήν ἐξουθενώνει τόν κληρικό, πού δέν μνημονεύει, καί ὁ κληρικός, πού δέν μνημονεύει, νά μήν κρίνει τόν κληρικό, πού μνημονεύει.

ΚΒ) Μεταξύ μνημονευόντων καί μή μνημονευόντων πρέπει νά ὑπάρχει ἐκκλησιαστική κοινωνία, ἀρκεῖ οἱ μνημονεύοντες νά μνημονεύουν ὀρθόδοξο ὡς πρός τό φρόνημα Ἐπίσκοπο, νά εἶναι ἐναντίον τῆς παναιρέσεως τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, νά εἶναι πολέμιοι τῆς ληστρικῆς, αἱρετικῆς καί οἰκουμενιστικῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης καί ὑπέρμαχοι τῆς ὀρθῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ἱεροκανονικοῦ δικαιώματος τῆς ἀποτειχίσεως. Εἶναι λανθασμένη ἡ θεωρία τῆς μή ἐπικοινωνίας μνημονευόντων καί μή μνημονευόντων. Δέν πρέπει νά ἀποφεύγεται ἡ ἐπικοινωνία μεταξύ συναδέλφων καί συναγωνιστῶν.

(Συνεχίζεται)

Tuesday, February 20, 2018

ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΑΣΤΟΡΙΑΣ



ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΑΣΤΟΡΙΑΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Όλα συντελούν στον εγκεντρισμό στο πνεύμα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής: Η Νηστεία, οι Ακολουθίες, η τέλεση του Αγίου Ευχελαίου, η κατανυκτική ατμόσφαιρα των Ακολουθιών.

Αυτό, όμως, που με βοηθά περισσότερο από κάθε τι άλλο να νιώσω ότι διανύουμε το πνευματικό πέλαγος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, είναι η Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων.

Είναι τόσο κατανυκτική, τόσο μυσταγωγική που νιώθω ότι με συνθλίβει.

Στον Άγιο Δημήτριο, σήμερα Τρίτη, για την πρώτη Προηγιασμένη Λειτουργία.

Η κοινότητα του Αγίου Δημητρίου και της Αγίας Αικατερίνης Αστορίας τελεί καθημερινά σαρανταλείτουργο, επειδή ένας ευσεβής επίτροπος του ναού, έχασε ξαφνικά την μόλις πενήντα χρόνων κόρη του.

Τον είδα στην εκκλησία μετά που χαιρέτησα τις Άγιες εικόνες και του ευχήθηκα “Καλή Σαρακοστή” ανυποψίαστος για το δράμα που ζούσε. Το πρόσωπό του ήταν εντελώς κατεβεβλημένο. Κυριολεκτικά αγνώριστο. Μου έκανε εντύπωση και με προβλημάτισε. Ρώτησα ένα άλλο επίτροπο του ναού και μου μίλησε για την οικογενειακή και προσωπική του τραγωδία.

Βίωνε τον ανθρώπινο πόνο, στην πιο ακραία του μορφή, με τον θάνατο του παιδιού του. Θνητοί εσμέν, "πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα όσα ουκ υπάρχει μετά θάνατον", «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών».

Ο λειτουργός, ο π. Αναστάσιος Πουράκης, είναι κληρικός που εμπνέει τους πιστούς. Βαθιά ταπεινός, ανεξίκακος, πράος, ευλαβέστατος. Ψυχούλα. Έχει μια εσωτερική ευγένεια ψυχής που σκλαβωνει. 

Τα κηρύγματά του από τα πιο πνευματικά που μπορείς να ακούσεις. Του αρέσει να κάνει αγιολογικό κήρυγμα με το οποίο δίνει τη δυνατότητα στους πιστούς να αντιληφθούν το νόημα της αγιότητας και την ανάγκη μίμησης των Αγίων.

Μακάρι όλοι οι κληρικοί να μπορούσαν να μιλήσουν στους πιστούς με την αμεσότητα που το επιτυγχάνει ο π. Αναστάσιος.

Νομίζω ότι, αν ήταν πνευματικός, θα ανέπαυε πολλές ψυχές.

Ο “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ” ΤΕΛΕΙ ΥΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ


Ο “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ” ΤΕΛΕΙ ΥΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ

Της κ. Ελένης Λωρίτου
=====

Ο πνευματικός σύμβουλος στον “Ορθόδοξο τύπο” είναι ένας θεσμός έστω άτυπος, άγραφος, αλλ' ουδέν ήττον διαφανής, διαυγής, έγκυρος. Και από πού αντλεί την εγκυρότητά του ο θεσμός αυτός εφ' όσον είναι άτυπος; Από την αποδοχή του προσώπου από την συνείδηση της Εκκλησίας, ως αγίου, άμεμπτου, συνετού, με αγωνιστικό φρόνημα, ανιδιοτελούς και εν γένει έχοντος τα χαρίσματα εκείνα που τον καθιστούν δόκιμο για να κατευθύνει αυτό το ιστορικό και αγωνιστικό έντυπο. 

Ο π. Μάρκος Μανώλης καθόλου δεν κρυβόταν πίσω από το δάκτυλό του, ότι δεν κατηύθυνε τον “Ορθόδοξο τύπο” και αυτό μας ανάπαυε, απετέλη μία εγγύηση για την εφημερίδα. Αυτό το ιδιότυπο status του “Ορθοδόξου τύπου” λειτουργούσε μιά χαρά, "περπάταγε" και αν και ήταν άτυπο δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από την πλέον διάφανη διαφάνεια. Δεν ήταν καθόλου μία ευκαιρία για παρασκήνια, δολοπλοκίες, κλωτσιές, εκπαραθυρώσεις, μία διαγωγή που μοιάζει με αρπαγή και κατάληψη παρά με ένα πνευματικό λειτούργημα. 

Όλο αυτόν τον πνευματικό τρόπο λειτουργίας του “Ορθοδόξου τύπου” ο π. Βολουδάκης τον ευτελίζει σε ένα παιχνίδι της κολοκυθιάς. Θέλει να μας πείσει ότι ο διευθυντής του “Ορθοδόξου τύπου” είναι ο κ. Τραμπούλης. Είναι άγνωστο από πού η Εκκλησία γνωρίζει τον κ. Τραμπούλη, ώστε να τον εμπιστευθεί. Φέρεται ως διευθυντής του “Ορθοδόξου τύπου” επί τόσα χρόνια και το μόνο που μας έχει πείσει είναι ότι είναι ενεργούμενο του π. Βολουδάκη. 

Η άτυπη λειτουργία του “Ορθοδόξου τύπου” ευτελίστηκε σε μία παρασκηνιακή δραστηριότητα επιτηδείων σε αυτό το άθλημα. Όταν είτε κατ' ιδίαν, είτε δημόσια, ρωτάμε την εφημερίδα, ποιός είναι ο πνευματικός της σύμβουλος, μας απαντούν με black χιούμορ: Ο άγιος Πέτρος! Μας κάνουν δηλαδή πλακίτσες, αστειάκια, σιγά-σιγά θα μας κάνουν και κουπεπέ! 

Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι η εφημερίδα τελεί υπό κατάληψη και ομηρία, πράγμα που πλήττει την αντιοικουμενιστική προσπάθεια. Δεν κρύβουμε την πεποίθησή μας ότι έβαλαν πόδι στον “Ορθόδοξο τύπο” οι Οικουμενιστές, για να διασπάσουν το αντιοικουμενιστικό μέτωπο. 

Θεωρούμε εξ ίσου υπευθύνους για την προδοσία του “Ορθοδόξου τύπου” τους υπολοίπους αντιοικουμενιστές πατέρες τους οποίους είχε τιμήσει ο π. Μάρκος και τους είχε συμπεριλάβει στην διευθυντική ομάδα. Όσο μεγάλο κακό είναι η υπέρβαση κάποιου ρόλου, εξ ίσου κακό είναι και οι παραλείψεις. Μετά, όμως, την πρώτη πτώση συνήθως έρχεται και η δεύτερη. Μήπως οι σεβαστοί πατέρες είδαν ευχαρίστως το όλο ντροπιαστικό σκηνικό της άλωσης του “Ορθοδόξου τύπου”; Δεν άργησε να έρθει και η δεύτερη πτώση της "ομολογίας"! Καλά πώς είναι δυνατόν η "ομολογία" να είναι πτώση! Έλα ντε!